فہرست
سیرت ولی کامل (حصہ اول)

رحلت نامہ فارسی، منظوم مثنوی

از ادیب شہیر مولانا نورالدین انور فضل آبادی، خیر پور، سندھ

تاثرات تام بر وفات حسرت آیات حضور قبلہ سیدی و سندی و مرشدی و مربی حضرت الحاج اللہ بخش صاحب رحمۃ اللہ تعالیٰ علیہ وصالیکہ اعلیٰ حضرت بابرکت بتاریخ ۶ ماہ ربیع الاول ۱۴۰۴ ہجری بمطابق ۱۲ دسمبر ۱۹۸۳ء بوقت بعد از نصف شب دو شنبہ بہ امر الٰہی وقوع پذیر درآمدہ شد، نیز در تحریر نظم ہذا سال وصال حضرتم ہر دوسنہ را بہ اعداد ابجد مرقوم کردہ ام

رحلت نامہ

حمد خدائے عزوجل فرض است دائما
صلوات بر محمد را التزام شد

بودہ اند آنکہ مخلصاں نزد نبی حق
اصحاب و آل نورہ بروے سلام شد

ذاتش نمود حی ہم ازلی بہ تا ابد
کون و مکان را کہ ازیں انتظام شد

موجود خود بخود بر آن بذاتہ
اوصاف بر ترین او اظہر بہ نام شد

آدم کہ بود محترم اشرف ز خلق او
انسان ز عقل و روح آن بہ احترام شد

خوشتر کہ آن گروہ ز باعث بہ ذکر ہو
بہتر ز خلق دیگرے عارف عظام شد

آنہا کہ باصفا و آں ہستد باوفا
علت بہ عشق مصطفیٰ اثرش ادام شد

قبلہ کہ بود اہل دل مجذوب سالکے
مسلک بہ نقشبند او اطہر عذام شد

اسمش عزیز ”اللہ بخش“ اشہر ز اتقیا
عمل شرع ز ذات او افضل نظام شد

صدہائے دل کہ بود از خلاق منحرف
آنرا کہ فیض اکمل ایں حبش دوام شد

زیں ذوق باکمال فنا فی الرسول ہم
محبوب رہنمائے محب خیر الانام شد

کاوش بلیغ بود از پیر مغان ما
علم طریق عمل زہے اہتمام شد

چوں نور جلوہ گردلش شمع از محمدی
فیض رسالت از قرآن کہ ہر پیام شد

احیاء عمل دین در دور زندیقیت
چیزے گراں بود کہ برما انعام شد

حق آشنائے مہتدی فیاض ذوالکرم
ہر کس ز حسن خلق او پابند دام شد

اکمل فتاد بالیقین تبلیغ دین را
بہر بلیس تیغ بران بے نیام شد

مکشوف راز کرد آن شرعی زبر ملا
اسرار حق با عارف آن ظاہر زمام شد

افشا بہ کوبہ کوز آن نفحات معرفت
مقسوم نعم را زاحد ہم قسام شد

فردیکہ عبد نفس را خوف خدا نبود
آں صحبت ز اہل دل بہتر بہ کام شد

اکناف دہر گرفتار دہریت بہ زور
لاکن جہاد حضرتم بروے حسام شد

عملش کہ پرخلوص چوں ظاہر و باطنا
عروہ شرع متین آنکہ لا انفصام شد

غایت بہ محتش کہ زاں خوشتردمے شوند
دین حضور را کہ سے احتشام شد

ہر آنکہ راہ مے رود عاصی بہ معصیت
نظر ولی باوفتد کامل کرام شد

از امر فطراست بہ مردن و زیستن
ایں ضابطۂ قضا و قدر تا قیام شد

اکنوں نمی بدید کہ دیدار دلبرآں
وا حسرتا زصبر دل لبریز جام شد

از غم فراق یار دل فگار بود
آہ و بکا ز زخم دل بہ صبح و شام شد

چوں مسند حضور جمالش بیاد کرد
فی اوقت اشکبار کہ زو خاص و عام شد

اظہر کرامتش بود اتباع دین حق
وارفت شہ طریق رہے نا تمام شد

کاشف رموز، حق شناس، مرد دردمند
پرواز کرد وائے ما فرقت مدام شد

چوں یاد کرد صحبتش باعظمت ذکر
سوز آں بخود آب رواں چشم خدام شد

محبوب را نہ دید کہ ہر دل بہ رنج سوخت
دردش بکوفت یاد چوں سابق ایام شد

دلدار بود محو دریں عشق تابہ دم
انجام کار مسکنش دارالسلام شد

محجوب گرز ماست قبلہ ام بہ واقعی
بحر ولایتش نہ، بہ اختتام شد

یایھا المرید کہ برہم زغم مشو
اذ لم یزل یمیت ایں تقدیر تام شد

صادق ولی و زندہ دل بافیض جان حق
ہاتف زسن وصال بہ من ہمکلام شد
(۱۴۰۴ سن ہجری)

عارف عظیم تر بود باشوق حق بماند
روح مبارکش بہ عرش انضمام شد
(۱۹۸۳ سن عیسوی)

”پر نور“ ہر نظر شدہ بہ ذوق ”دین“ ہم
”انور“ کہ از عنایتش بہ خود غلام شد

نصف شب دو شنبہ را تاریخ شش بود
اول ربیع مہ کہ ازیں برمقام شد

خلعت پذیر بود کہ خلف رشید پیر
حق آشنا ”محمد طاہر“ امام شد

حضرت بنور چشم خود علمے کہ من لدن
کردش عطائے فیض ازیں بامدام شد

عمل است ہوبہو ز خلد آشیاں او
ہریک مرید را کہ بہ دستش زمام شد

بادادلش بہ شاد و ظلش مدید باد
شکر خدا ز علم و عمل آن علام شد

 

جدائی دے صدمے

منظوم پنجابی مرثیہ
محترم ریاست علی صاحب سیالکوٹ

ٹر گیا سوہنا کہڑے راہ، ٹر گیا سوہنا کہٹرے راہ
سانوں وچ خیالاں پا، ٹر گیا سوہنا کہٹرے راہ

ساڈے نال محبتاں لاکے، سانوں وچ جدائیاں پاکے
ہوگیا ماہی بے پرواہ، ٹر گیا سوہنا کہڑے راہ

تیرے نال سی ٹھنڈی چھاں، دس ہن میں کدھر نوں جاں
سدھراں دتے لانبولا، ٹر گیا سوہنا کہڑے راہ

تیرل نال سی اکھیاں لائیاں، سوہنیاں پیرا سوہنیاں سائیاں،
آجا سوہنیاں نہ تڑپا، ٹر گیا سوہنا کہڑے راہ

دل دیاں گلاں دل وچ رہیاں، ہائے ہائے وچ غماں دے پیاں،
نام خدا دے مکھ دکھلا، ٹر گیا سوہنا کہڑے راہ

اوہ ویلے مینوں یاد پئے آون، کرسی تے بہ وعظ فرماون،
مردہ دل دتے لکھاں جیوا، ٹر گیا سوہنا کہڑے راہ

لوکاں ساڈی رمز نہ پائی، بُرا وچھوڑا بری جدائی،
مکدی گل ہن انج مکا، ٹر گیا سوہنا کہڑے راہ

گذریا ویلا ہتھ نہ آئے، ریاست رووے تے کرلاوے،
غفلت وچ ہوئی عمر تباہ، ٹر گیا سوہنا کہڑے راہ

مرثيه بزبان سنڌي

از حضرت الحاج مولوي محمد عاشق عباسي
مدرس جامعه عربيه غفاريه الله آباد شريف

طرز: شل مديني پار ڏي قادر منهنجي قسمت ڪري.

ٿلھ: ڏينهن ويا ڏاڍا لنگھي پر قلب ۾ هن جان ۾
سهڻا سائين ياد آهن هر گھڙي هر حال ۾.

(1) سهڻي صورت سهڻي سيرت سهڻي خصلت هئي سندن
سهڻي حڪمت سهڻي فطرت سهڻي شفقت هئي سندن
لفظ استعمال ڪهڙا ڪيان سندن جي شان ۾.

(2) هئا حقيقي مصطفى واري وراثت جا ڌڻي
نقشبندي سلسلي واري جماعت جا ڌڻي
عام ڪئي روحانيت جن پرفتن دوران ۾.

(3) ڏسڻ سان تصوير پياري هي اکيون ٺرنديون هيون
ٻڌڻ سان تقرير پياري هي دليون ٺرنديون هيون
ايترو تاثير هو آواز ۾ الحان ۾.

(4) هي جڳھ آئي پسند خود قيام فرمايائون هتي
دين لاءِ درگاه جو بنياد رکرايائون هتي
فيض جا چرچا هلي ويا پوري پاڪستان ۾.

(5) وقت جا ڪامل هئا رهندا ولي هن جاءِ تي
قافلا در قافلا آيا هلي هن جاءِ تي
ڪونه ٿي ماپيا سندن حبدار ۾ ميدان ۾.

(6) ڪيترا بي دين آيا دينداري ويا وٺي
انڪساري عاجزي پرهيزگاري ويا وٺي
تازگي آئي نئين اسلام ۾ ايمان ۾.

(7) هي سڄڻ سائين پياري پير جا هِن يادگار
عشق مان ديدار ڪيو ديدار ڪيو پيا باربار
ظاهري ۽ باطني اکڙيون هجن هن جوان ۾.

(8) ڪو فرق ڪونهي صفا گفتار ۾ رفتار ۾
دين جي تبليغ ۾ اخلاق ۾ ڪردار ۾
اثر ساڳيو ٿو ڏسان محبوب جي فرمان ۾.

(9) فيض ۾ ناهي ڪمي آهي اڃا ترقي گھڻي
ڪيترا مرد مجاهد تيار ٿيا نعرا هڻي
ڪي دبئي ڪي آمريڪا ويا ڪي عربستان ۾.

(10) هي طريقو نقشبندي شان ۾ اعلى تمام
ابتدا صديق اڪبر انتها مهدي امام
پيشوا اهڙا ڏسي شيطان پيو ارمان ۾.

(11) قرب ٿيا ڪيڏا وڏا صدقي دنيا ساري ڪبي
يار سان عاشق عباسي چئي وفاداري ڪبي
انشاء الله دفن ڀي ٿينداسين هن ايوان ۾.